Cantares gallegos/Un repoludo gaiteiro

En Galifontes, o Wikisource en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura


Cantares gallegos       Rosalía de Castro       1863
 



                    7.


      Un repoludo gaiteiro
 De pano sedán vestido,
 Com' un principe cumprido,
 Cariñoso e falangueiro,
 Antr' os mozos o pirmeiro
 E nas siudades sin par,
 Tiña costum' en cantar
 Aló po la mañanciña,
 Con esta miña gaitiña
 Ás nenas ei d' engañar.

      Sempre pó la vila entraba
 Con aquel de señorio,
 Sempre con poxante brio
 Co tambor s' acompasaba:
 E si na gaita sopraba
 Era tan dulce soprar,
 Que ven fixera en cantar
 Aló po la mañanciña,
 Con esta miña gaitiña
 As nenas ei d' engañar.

      Todas por él reloucaban,
 Todas por él se morrian,
 S' ó tiñan cerca, sorrian,
 S' ó tiñan lonxe, choraban:
 Mal pecado! non coidaban
 Que c' aquel seu frolear
 Tiña costum' en cantar
 Aló pó la mañanciña,
 Con esta miña gaitiña
 As nenas ei d' engañar.

      Camiño da romeria,
 Debaixo d' un-ha figueira,
 Canta meniña solteira
 ¡Querote! lle repetia...
 Y él c' á gaita respondia
 Por á todas envoucar,
 Pois ven fixeira en cantar
 Aló po la mañanciña,
 Con esta miña gaitiña
 As nenas ei d' engañar.

      Elas louquiñas bailaban
 E por xunta d' el corrian,
 Cegas... cegas que non vian
 As espiñas qu' as cercaban;
 Probes palomas buscaban
 A luz qu' as iba queimar
 Pois qu' el soupera cantar
 Aló po la mañanciña,
 Ó son da miña gaitiña
 As nenas ei d' engañar.

      ¡Nás festas, canto contento!
 ¡Canta risa nas fiadas!
 Todas, todas namoradas
 Deranll' ó seu pensamento;
 Y él que d' amores sedento
 Quixo á todas engañar,
 Cand' as veu dimpois chorar
 Cantaba nas mañanciñas,
 Non sean elas toliñas
 Non veñan ó meu tocar.



<<<< >>>>