Proel/O faro

En Galifontes, o Wikisource en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura


       O FARO

   Primeira man amiga
qu'o emigrante estreita,
foguete debecente
nas festas da galerna.

   O mar reza as suas foulas
como rosarios brancos
caron da tua cruz de luz inmovel
na noite axionllado.

   Pano da derradeira despedida.
Lazariño dos barcos.
Arbor decote orfo
de ponlas e paxaros.

   Que como Cristo vas encol da ágoas
estendendo os teus brazos,
mirando pol-a vida dos que dormen,
na cruz da escuridá, dependurado.

   O teu ollar espalla nos ronseles
que abrino moitas proas, como arados,
no mouro alfoz das ágoas balbordantes
a semente prolífica dos astros.

   Encol da noite aboyan arelantes
as tuas mans de náufrago
y-es muiño de lua en col da terra
movido pol-os ventos afiados.

   Luar aventureiro e navegante,
funámbulo na corda do hourizonte,
masteleiro xigante do silenzo,
misa de luz diante do mar insomne...

   És ruleta onde o patrón
xoga o ouro da sua vida
e arpón cravado no lombo
da montana fuxitiva.