A Virxe do Cristal/Lenda

En Galifontes, o Wikisource en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura


Rapazas de Vilanova, ben vos podedes gabar; que non hai Virxe no mundo como a VIRXE DO CRISTAL.

(Cantar do pobo)

Almas ardentes pra chorar nacidas unha cencia que Dios non quixo darvos; volvoretas xentís, esparexidas arredor dunha lus que ha de queimarvos; almas cheas de duda, de fe espidas; dunha eterna inorancia eternos parvos; vermes envoltos no montón aceso de ósos de mortos que chamás progreso: Parade un pouquichiño o fatigoso paso en que vades a rodar sin tino, e non ó vento dedes, enganoso, a balbucente vos dun peregrino, sombra dun sol que nace esprendoroso, póla esgallada de xigante pino, recordo vivo dunha idá pasada, entre o polvo dos tempos enterrada. A vos amiga que hastra vós se astreve é de xente de paz. Eu sonvos ave de pío morosiño i aas de neve, que só aniñar nos campanarios sabe. Dende eles colle lus, dende eles bebe o incenso en ondas que rubiu da nave. e cando cai esborrallada a torre, mirra as aliñas, e piando morre. Cando teñades esta vos ouído, cal eco de fantástica viola, xa esta sombra terá desaparecido, cinza sólo quizais será esta póla; estonces, que tra-lo último queixido, sólo será un cadavre esta ave tola, ¡almas, volvede ó voso afán, voade, buscade o fin da cega humanidade! ¡Eu non podo seguirvos! Si amo tanto o progreso i a lus, ¿por qué na frente grabado hei de levar o desencanto desta doce ilusión que o peito sente? ¿Por qué, cando profétecos levanto ó porvir os meus ollos, tristemente, tíreme a sen remordemento xordo, e dos pasados tempos me recordo? Medroña queixa espállase no vento por cibdades e vilas á redonda, que inda zoa con tanto sentimento como na praia cando toupa a onda. Ese triste queixido, ese lamento, de alguén vos sai que sofre pena fonda... iÉ o pasado que morre! A lira daime, e si canto ese morto... perdonaime. Sí, eu cántovo-la vida no pasado; que outros canten a vida no futuro: eu dun tesouro sei que está olvidado, e pra sacalo á lus a terra furo. Si o tempo é sempre o mesmo, i agarrado vai o presente ó que pasou, seguro, podia ser, ben na vila ben na aldea, que útil pra moitos o meu canto sea.