Libro de Mormon - Cuarto Nefi

De Wikisource


Cuarto Nefi (Libro de Mormón)
Joseph Smith, Jr. -


CUARTO NEFI

O LIBRO DE NEFI


QUE É FILLO DE NEFI, UN DOS DISCÍPULOS DE XESUCRISTO


Unha relación do pobo de Nefi, segundo os seus anais.


Todos os nefitas e os lamanitas convértense ao Señor-Teñen todas as cousas en común, obran milagres e prosperan na terra-Ao cabo de dous séculos, xorden divisións, iniquidades, igrexas falsas e persecucións-Logo de trescentos anos, tanto os nefitas como os lamanitas vólvense inicuos-Ammarón esconde os anais sacros. Aproximadamente 35-321 d.C.

1 E aconteceu que pasou o ano trinta e catro, e tamén o trinta e cinco; e velaquí, os discípulos de Xesús estableceran unha igrexa de Cristo en todas as terras veciñas. E cantos ían a eles, e arrepentíanse verdadeiramente dos seus pecados, eran bautizados no nome de Xesús ; e tamén recibían o Espírito Santo.

2 E ocorreu que no ano trinta e seis converteuse ao Señor toda a xente sobre toda a face da terra, tanto nefitas como lamanitas; e non había contencións nin disputas entre eles, e obraban rectamente uns con outros.

3 E tiñan en común todas as cousas; xa que logo, non había ricos nin pobres, escravos nin libres, senón que todos foron feitos libres, e participantes do don celestial.

4 E sucedeu que pasou o ano trinta e sete tamén, e continuou a paz na terra.

5 E os discípulos de Xesús efectuaban grandes e marabillosas obras, de tal xeito que sanaban aos enfermos, e resucitaban aos mortos, e facían que os coxos andasen, e que os cegos recibisen a súa vista, e que os xordos oísen; e obraban toda clase de milagres entre os fillos dos homes; e non obraban milagres salvo que fóra no nome de Xesús.

6 E así pasou o ano trinta e oito, e tamén os anos trinta e nove, e corenta e un e corenta e dous, si, ata o ano corenta e nove, e tamén o cincuenta e un, e o cincuenta e dous; si, ata que houberon pasado cincuenta e nove anos.

7 E o Señor prosperounos en gran xeito sobre a terra; si, ao grao de que novamente edificaron cidades onde se incendiaron as outras.

8 Si, e aínda a gran cidade de Zaraenla fixeron reconstruír. 9 Pero houbo moitas cidades que se afundiron, e as augas habían aparecido no seu lugar; xa que logo, estas cidades non puideron ser reedificadas.

10 E velaquí, aconteceu que o pobo de Nefi fíxose forte, e multiplicouse con gran rapidez, e chegou a ser un pobo fermoso e deleitable en extremo.

11 E casaban e dábanse en matrimonio, e foron bendichos de acordo coa multitude das promesas que o Señor fíxolles.

12 E xa non se guiaban polas prácticas e ordenanzas da lei de Moisés, senón que se guiaban polos mandamentos que recibiran do seu Señor e o seu Deus, perseverando no xaxún e na oración, e reuníndose a miúdo, tanto para orar como para escoitar a palabra do Señor.

13 E sucedeu que non houbo contención entre todos os habitantes sobre toda a terra, mais os discípulos de Xesús obraban grandes milagres.

14 E ocorreu que pasou o ano setenta e un, e tamén o ano setenta e dous; si, e para rematar, ata que houbo pasado o ano setenta e nove; si, e aínda cen anos pasaran, e os discípulos que Xesús seleccionara fóronse todos ao paraíso de Deus, con excepción dos tres que habían de permanecer; e foron ordenados outros discípulos en lugar deles; e tamén moitos dos daquela xeración morreran xa.

15 E ocorreu que non había contencións na terra, a causa do amor de Deus que moraba no corazón do pobo.

16 E non había envexas, nin contendas, nin tumultos, nin fornicacións, nin mentiras, nin asasinatos, nin lascivias de ningunha especie; e certamente non podía haber un pobo máis ditoso entre todos os que foran creados pola man de Deus.

17 Non había ladróns, nin asasinos, nin lamanitas, nin ningunha especie de -itas, senón que eran un, fillos de Cristo e herdeiros do reino de Deus.

18 ¡E qué bendichos foron! Porque o Señor bendíxoos en todas as súas obras; si, foron bendichos e prosperaron ata que houberon transcorrido cento dez anos; e a primeira xeración logo de Cristo morrera xa, e non había contención en toda a terra.

19 E sucedeu que Nefi, o que levaba estes últimos anais, morreu (e levaba a historia sobre os ferros de Nefi); e o seu fillo Amós continuouna no seu lugar; e tamén o fixo sobre os ferros de Nefi.

20 E levouna oitenta e catro anos, e aínda continuaba a paz no país, con excepción dunha pequena parte do pobo que se rebelou contra a igrexa e tomado sobre si o nome de lamanitas; así que outra vez empezou a haber lamanitas na terra.

21 E aconteceu que Amós tamén morreu (e foi aos cento noventa e catro anos da vinda de Cristo), e o seu fillo, Amós, levou a historia no seu lugar; e tamén a escribiu sobre os ferros de Nefi, e tamén está escrita no libro de Nefi, que é este libro.

22 E sucedeu que transcorreran douscentos anos; e todos os da segunda xeración morreran, con excepción duns poucos.

23 E eu, Mormón, quero que saibades que o pobo multiplicouse de tal xeito que se achaba esparexido por toda a face da terra, e que chegaran a ser sumamente ricos, por razón da súa prosperidade en Cristo.

24 E agora ben, neste ano, o douscentos un, empezou a haber entre eles algúns que se enxalzaron no orgullo, tal como o lucir roupas custosas, e toda clase de perlas finas, e das cousas luxosas do mundo.

25 E de aí en diante xa non tiveron os seus bens e posesións en común entre eles.

26 E empezaron a dividirse en clases; e empezaron a establecer igrexas para si con obxecto de lucrar; e comezaron a negar a verdadeira igrexa de Cristo.

27 E sucedeu que cando houberon transcorrido douscentos dez anos, xa había na terra un gran número de igrexas; si, había moitas igrexas que profesaban coñecer ao Cristo, e con todo, negaban a maior parte do seu evanxeo, de tal modo que toleraban toda clase de iniquidades, e administraban o que era sacro a quen lles estaba prohibido por motivo de non ser dignos.

28 E esta igrexa multiplicouse en gran xeito por causa da iniquidade, e polo poder de Satanás que se apoderou dos seus corazóns.

29 E ademais, había outra igrexa que negaba ao Cristo; e estes perseguían aos da verdadeira igrexa de Cristo pola súa humildade e crenza en Cristo, e desprezábanos por causa dos moitos milagres que se efectuaban entre eles.

30 Xa que logo, exercían poder e autoridade sobre os discípulos de Xesús que permaneceron con eles, e botábanos en prisións; pero polo poder da palabra de Deus, que estaba neles, as prisións partíanse en dúas, e saían eles facendo grandes milagres entre o pobo.

31 No entanto, e a pesar de todos estes milagres, o pobo endureceu o seu corazón e intentou matalos, así como os xudeus de Xerusalén procuraron matar a Xesús, segundo a palabra del.

32 E arroxábanos en fornos acesos; e saían sen recibir ningún dano. 33 E tamén os botaban en fosos de animais feroces, e xogaban coas feras como un neno cun cordeiro; e saían de entre eles sen recibir dano algún.

34 No entanto, os do pobo endureceron o seu corazón, porque os guiaron moitos sacerdotes e profetas falsos a establecer moitas igrexas e a cometer toda clase de iniquidades. E ferían ao pobo de Xesús; pero o pobo de Xesús non lles devolvía o mal. E así foron dexenerando na incredulidade e iniquidade de ano en ano, ata que houberon pasado douscentos trinta anos.

35 E sucedeu que neste ano, si, no ano douscentos trinta e un, houbo unha gran división entre o pobo.

36 E aconteceu que neste ano se levantou un grupo que foi chamado nefitas, e eran verdadeiros crentes en Cristo; e entre estes atopábanse aqueles que os lamanitas chamaban xacobitas, e xosefitas, e zoramitas;

37 xa que logo, os verdadeiros crentes en Cristo e os verdadeiros adoradores de Cristo (entre os cales achábanse os tres discípulos de Xesús que habían de quedar) eran chamados nefitas, e xacobitas, e xosefitas, e zoramitas.

38 E aconteceu que aqueles que rexeitaban o evanxeo eran chamados lamanitas, lemuelitas e ismaelitas; e estes non dexeneraron na incredulidade, senón que intencionalmente rebeláronse contra o evanxeo de Cristo; e ensinaron aos seus fillos a non crer, así como os seus pais dexeneraron desde o principio.

39 E foi por motivo da iniquidade e abominación dos seus pais, así como foi no principio. E ensináronlles a odiar aos fillos de Deus, tal como ensinouse aos lamanitas a aborrecer aos fillos de Nefi desde o principio.

40 E ocorreu que transcorreran douscentos corenta e catro anos, e así se achaban os asuntos do pobo. E a parte máis inicua do pobo fíxose forte, e chegou a ser moito máis numerosa que os do pobo de Deus.

41 E continuaron establecendo igrexas para si, e adornándoas con todo xénero de obxectos preciosos. E así transcorreron douscentos cincuenta anos, e tamén douscentos sesenta anos.

42 E sucedeu que a parte inicua do pobo empezou outra vez a reconstituír os xuramentos e as combinacións secretas de Gadiantón.

43 E tamén os do pobo, que eran chamados o pobo de Nefi, empezaron a ter orgullo no seu corazón, por mor das súas inmensas riquezas, e se envileceron igual que os seus irmáns, os lamanitas.

44 E desde entón empezaron a aflixirse os discípulos polos pecados do mundo.

45 E ocorreu que, cando houberon pasado trescentos anos, tanto o pobo dos nefitas como o dos lamanitas volvéronse sumamente inicuos, os uns iguais que os outros.

46 E aconteceu que os ladróns de Gadiantón estendéronse por toda a superficie da terra; e non había quen fose xusto salvo os discípulos de Xesús. E acumulaban e gardaban ouro e prata en abundancia; e traficaban en mercadorías de toda clase.

47 E sucedeu que cando houberon transcorrido trescentos cinco anos (e o pobo seguía aínda na súa iniquidade), morreu Amós; e o seu irmán Ammarón levou os anais no seu lugar.

48 E aconteceu que cando houberon pasado trescentos vinte anos, Ammarón, impulsado polo Espírito Santo, ocultou os anais que eran sacros -si, todos os anais sacros que se transmitiron de xeración en xeración, os cales eran sacros- aínda ata o ano trescentos vinte desde a vinda de Cristo.

49 E ocultounos para os fins do Señor, con obxecto de que volvesen outra vez ao resto da casa de Xacob, segundo as profecías e as promesas do Señor. E así conclúen os anais de Ammarón.