Os ártabros

Os ártabros. Escena orfeónica Francisco María de la Iglesia 1889

[p.3]

OS ÁRTABROS
Escena orfeónica do tempo de Julio César,
n-os arredores da Cruña

Druidas

         ¡Aquí! ¡aquí!
    Artábricos lïós,
         ¡Sallí! ¡sallí!
    Qu'é hora de loitar...
         ¡Mirad'alí
    De Roma os escadrós!
         ¡Mal haxa, sí,
    Quen tema seus pendós!...
            ¡A loitar! ¡á loitar!
    O romano felon estrozar,
    Con carrage a cardeña brandir,
    Dend'o cruto d'a serra hastra'o castro
             Non quede nin rastro
[p.4]
             D'o seu esistir.
             ¡A loitar! ¡á loitar!
    C-o seu sangue fagamos un mar.

Pobo

         Y òs que secumban
    Gardand'os nosos lares
    Sirva d'altares
    O noso corazon.
         Méntres que brilen
    D'o ceu os lumiares,
    Terán cantares
    De sagra bendizon.

Druidas

Arredor do dólmen acendido, ant'o sagro carvallo
         Temprad'as armas
    N-a lábara sagrada,
    Qu'o galo agoira
    Vitoria en seu cantar,
    E n'as entranas
    D'a vítema inmolada
    Lése que libre
    Veráse o noso lar.

Guerreiros

         ¡Atrás! ¡atrás!
    Idólatras de Roma,
[p.5]
    O sol qu'asoma
    N'aluma hoxe pra vós;
         Pois ja n'o cume
    D'os céos esprandece
    O sol qu'ofrece
    Os trunfos para nós.

A LOITA
—
Druidas

          Brigantís, ¡avanzar!
    ¡É millor secumbir
    Que cadeas levar,
    Que cautivos vivir!...
         N'haxa dor, n'haxa paz,
    C o Senado tirán...
    ¡Mórre tí!... ¡Céa atrás!...
    ¡Ouh maldito roman!...

Pobo

         Caeron n'o Letexo,
    ¡Ouh bravos de Brigancia!
    Feridos pol'os rayos
    D'a santa libertá.
         Mirade esas escadras
    Cochadas de vilanza...
    ¿Que foi d'o seu empuxe?...
    Galáicos, ¡atruxá!...
[p.6]
         ¡Honor ò celta bravo!
    ¡Ouh Druida, groria á tí!
    ¡Qu'a antes que ser escravo
    Ó ceo t'erguich'aquí.

Druidas

         ¡Ouh virges d'estes vales!
    Con mórdago é verbenas
    Corré á soldar as venas
    De quen por vós loitou...
         Na méntres que n'o castro
    As cinzas recollemos
    D'os que n'a groria temos
    Y a pátrea consagrou.

(Anoitecendo)

         E tí, piadosa Lua,
    Qu'ateas noso peito,
    O seu erguido leito
    Non páres d' alumar.
         Detén tuas rayolas
    N'o carvallal cerqueiro,
    Qu' é sagro compañeiro
    D'o noso pátreo altar.
Druidas, druidesas, pobo, guerreiros, e-o galo metal que fai d'estandarte
             on bandeira de guerra, ó pé do dólmen.

O gran Druida

Cal recío d' os campos fartura,
Esforzo e vitoria nos deches, ¡ouh Dios!
[p.7]

Ovates

Por tal ben, nosa ofrenda máis pura
N'o dólmen ardente libr'ergue hastra vós.

Druidesas

         ¡Ouh Dios infinito!
    Escóitanos, sí;
    D' os celtas o esprito
    Recoll' onda Tí.

Pobo

         Inxémpranos, divo,
    Virtud' e valor,
    Pra ver libre a pátrea
    Do tíbrio treidor.
        Horror, odiamento,
    Cenreira sinfin,
    D'os déspotas láceos
    Á grei pretorial.
        Con fe rechacemos
    Ó cónsul ruín
    Que vén á spoliarnos
    D' a serra hastra o val.
        Si às náos de César
    Brigancia cedéu,
    Artábria manteña
    Seus libres pendós
        Seus fillos, n' os lucos
[p.8]
    Que Bruto n'abréu,
    vendámol as vidas
    Cal rexos lïós.

O gran Druida

    ¡Vitoria! Julio César
    Suas tendas abatíu:
    Zarpánon suas náos;
    Artábria libre está;
    De Nérium á Triléucum ⁽¹⁾
    Ardendo os castros víu;
    Cantemos, pois, un himno
    Á nosa libertá!

Coro geral

         Grori' á tí, ouh Artábria bravía,
    Derradeiro sospiro d'o sol;
    Cand' asome a mortal tiranía,
    Tí d'os libres seral o arrebol.
         De Cinnonia o standart' inframado
    Tua tribo hastr' a mort' erguerá,
    Pra entoar ant' a faz d'o Senado:
    ¡Libertá, libertá, libertá!!!

—FIN—

(1) Cabos Finisterre e Ortegal, respeutivamente.

Tódalas obras orixinais deste autor atópanse no dominio público. Isto é aplicábel en todo o mundo por mor de que finou fai máis de 80 anos.
As traducións poden non estar en dominio público.